Make your own free website on Tripod.com
Blog Tools
Edit your Blog
Build a Blog
RSS Feed
View Profile
« May 2019 »
S M T W T F S
1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31
You are not logged in. Log in
Entries by Topic
All topics  «
ANIMACION
COMIC
FILMES
OUTROS
SINESTESIA ELFICA
16/03/2010
CHAO, TRIPOD
Topic: OUTROS

¡Mudámonos a Blogger! Que Polo menos acepta galego con ñ, e tiles nas maiúsculas.

Este é o novo enderezo:

http://sinestesiaelfica.blogspot.com/

Deica


Comentado por [entebras] at 13:28 MEST
Post Comment | Permalink
28/02/2010

Topic: FILMES
SAÍR É IMPOSIBLE, ENTRAR É DE TOLOS
ESCAPE FROM NY (1981)


"Escape from NY" (aquí traducida como 1997: Rescate en NY). Peli distópica posturbá de acción, taquillazo no seu momento pero non apreciada polo mundo do cine en xeral ata anos despois, cando se converteu en filme de culto (sobor de todo o antiheroe Snake). Kurt Russell facendo o seu rol de sempre (macho alfa renegando do contexto, un ex-tenente rebelde que lle chulea ata ó xefe da prisión na que está).
 Dirixida por John Carpenter na súa mellor época, cun presuposto amplo para facer homenaxes ó Western, despois de Halloween e antes de The Thing.
 Gráficos de ordenador prehistóricos (aínda que me gustaron máis que os de Blade Runner, un ano máis tarde). Secundarios de luxo:
 -  Lee Van Cleef (O bo, o feo, O malo) é Hawk, xefe da Policía, os "Texas Thunder".
 - Donald Pleasence (Halloween) é o Presidente dos EEUU.
 - Harry Dean Stanton (Alien), é Harold Hellman("Cerebro"), un vello amigo de Plissken.
 - Adrienne Barbeau (que daquela era a muller de Carpenter). Interpreta a Maggie, a amante de "Cerebro".
 - Isaac Hayes é o Duque, o líder dos reclusos de Manhattan.
 
 Decorados de Beat'em'ups dos 90 (de Holocausto Nuclear polo menos), frases memorables ("Call me Snake"; "Pensaba que estabas morto"; Son o Presidente, ¿Presidente de qué?), EEUU cun réxime policial, terrorristas malísimos (A Fronte Nacional de Liberación de América) e criminais que non o son tanto, e violencia gratuíta. A melodía principal (inquedante no ritmo pero clásica) tamén a compuxo o propio Carpenter.
Puro cine de palomitas nunha época na que a política e a guerra o inundaba todo.

 Carpenter dixo que este era o seu primeiro proxecto de cine (baseado na desconfianza á clase política que provocou o Watergate no seu país), pero como os Estudios non lle pagaban a producción tivo que gañá-la súa confianza facendo antes Halloween. Incluso hai detalles que serviron de inspiración para filmes posteriores e videoxogos (a estética é similar en Cobra, Prisón Infernal, Desafío Total, Terminator). Non é cyberpunk, pero como peli de serie B senta as bases dun antiheroe carismático.

  Para os incondicionais de Carpenter ou Russell, é unha peli de fans (incluso fixeron  merchandising recentemente: figuras da McFarlane Toys, cómics de Marvel e Crossgen). Para os demáis, cine de palomitas que se deixa ver. Tras diversos borradores de guións para unha secuela (nun dos cales Snake escapaba á  Lúa), tivo unha secuela en 1996 (2010: Rescate en Los Ángeles), un fracasazo pero a min  me  molou un huevo.
Pero iso, é outra Historia.

 E varias preguntas no aire: ¿Qué coño pasou en Cleveland? ¿E na guerra contra a URSS? ¿Cómo sendo Snake tan duro se fai un gurruño ó rompé-lo cassette?


Curiosidades:


- O wrestler que loita nun ring é o mesmiño que Zangief de Street Fighter.


- O deseño do punk paréceseme a un malo de Streets of Rage (bueno, non moito).



- A Estatua da Liberdade do póster (inspirada en O Planeta dos Simios) foi plaxiado no videoxogo "After the War" (Dinamic, 1989).



- No primeiro videoxogo de Metal Gear (o dos 80) calcaron a tipografía do título.



- En Metal Gear, Kojima copia o nome do prota da persoaxe de Escape from NY, Snake Plissken. Finalmente, un dos inimigos de Snake no Metal Gear, o Big Boss, é practicamente igual que o que interpreta Kurt Russell (e cun aire ó Che Guevara).

- A cápsula na que o Presidente escapa do atentado seméllase moito a do inicio do Quake II.

-1997 Escape from NY foi a primeira peli na que se permitiu rodar de noite na illa de Manhattan, despois do atentado dun grupo supremacista negro, un ano antes.

 

 

Momento bestia:  Cando Snake se refuxia na tenda "Chock Full of Nuts", a unha moza que fala con el atácana os famentos que viven nos sumidoiros. Xorden do chan, Carpenter tivo que ver moitas pelis de zombies para crear esta escea.

Referencias: Os gráficos por ordenador dor pincipio da peli son simulados. En realidade son Matte Paintings feitos por James "Avatar" Cameron (cando traballaba para Corman), porque facer CGI de malla en 1981 disparaba o presuposto ata límites intolerables para a compañía.









Comentado por [entebras] at 00:01 CET
Updated: 28/02/2010 19:41 CET
Post Comment | Permalink
28/09/2009
LOS LUNES AL SOL
Mood:  d'oh
Topic: OUTROS

NON, NON É A PELI

Se remata a miña paga do paro. E os traballos nos que estiven (deseñador gráfico, ilustrador/coloreador) escasean, pola crise e sobor de todo nunha cidade pequena como a miña. O outro día atopei nunha parede un bo resumo da miña situación laboral (foi case un WTF). Aquí está.

En fin, mentres remato un cómic ambientado na Guerra Civil Española (moi traballoso a nivel de documentación) e participo nalgún concurso de cando en vez, vexo a sombra do pesimismo entrando polo meu cuarto (fundido a negro) ...

 


Comentado por [entebras] at 20:21 MEST
Updated: 28/09/2009 20:24 MEST
Post Comment | Permalink
13/09/2009
THE KING OF THE JEWS IS COOL
Mood:  a-ok
Now Playing: None
Topic: FILMES

XESUCRISTO SUPERSTAR (JESUS CHRIST SUPERSTAR - 1973)

A Biblia, ese libro tocho venerado durante séculos, e revisado e modificado e ignorado ó longo destes dous últimos, contou ó longo da Historia con moitas adaptacións no cine: dende a primeira, muda e pioneira; pasando polas superproduccións dos 50, tan influídas polo peplum (Os dez Mandamentos, Ben Hur); ata as máis recentes, polémicas e de autor ( "A derradeira tentación de Cristo", "A Paixón de Cristo"). Incluso paródicas. Pero ningunha nun formato musical tan curioso: Afroamericanos en Xudea, reminiscencias antiguerra sesentaoitescas, bailes e psicodelia. ¿Por qué non?

É vibrante ver a uns bohemios rodeando a un Barbudo no interior dunha caverna, na que podemos contemplar unha luz cenital apuntándolles directamente, cantando: "What´s the fact? Tell me what is happening! What´s the fact? Tell me what is happening!" O fin e ó cabo a filosofía dos ácratas contestatarios a Vietnam e a das primeiras comunidades cristiáns era moi semellante. Xudas Iscariote, un malo non tan malo neste film, é un individuo práctico e dubidoso, a pesares de estar cos rebelados (ou revelados, depende como se miren) pregunta a Cristo a validez da suposta Sedición, se vale a pena confiar nunhas promesas sen garantías palpables (cecáis representa ás apáticas clases medias dende a óptica das xuventudes Woodstockianas). Hai partes no film nos que un non pode menos que darlle a razón ("Farán barbaridades no teu nome"). 

Os soldados románs (que na película se refiren a eles como Forzas de Ocupación) son actores mal vestidos, levan camisetas de tiras e tamén cascos antigos (a ambientación parece máis a dun happening ou dunha obra de arte na rúa). Os de a pé levan UCI´s (as armas da Mafia contemporánea), tamén hai algunha secuencia con tanques que facilitou o Exército de Israel, e cazas (o cal quedou que nin pintado, posto que era armamento case idéntico ós dos EEUU). No contexto se confunde o contemporáneo e o pasado, ata tal punto que a Relixión ou a Política trascenden. O medo a un conflicto bélico, os abusos ós pobos, os "falsos" salvadores, os cartos "aquí e agora" como forza destructora de ideoloxías... temas debatidos ata hoxe en día.

En xeral, tódolos protagonistas, incluíndo a Xesús e a María Magdalena, destacan por riba de todo pola súa calidade como melodistas, alcanzando o paroxismo con Cristo no Xuízo e o rito case tribal cando Xudas amosa as Tentacións. Cando cantan as Autoridades Xudeas (os Colaboracionistas), lembreime das grandes óperas clásicas. Fotografía axustada ó relato (paraxes naturais e unhas cantas columnas antigas), cun par de panorámicas resultonas, e cortes entre tomas un pouco abruptos. Nunha das esceas finais da película, trala morte de Xesucristo os Discípulos fan un número con baile e canto, algo tan trasnoitado, tan fóra do noso contexto que é imposible non renderse cun sorriso. A estética pseudoespacial dos traxes, a voz negra do Solista (tan arrancada, tan ó estilo James Brown), e sobor de todo, o contido das letras ("Non me malinterpretes, só quero saber, ¿estaba Buda ó teu carón? ¿Mahoma foi á montaña ou soamente foi un engano? Non me malinterpretes, só quero saber").

 O contraste queda patente, e aínda que visualmente desfasado, é interesante.

Como derradeiro colofón, os actores hippies se meten nunha caravana (agora xa sen a súa caracterización), excepto o que interpreta a Xesús (que non aparece, agora supostamente... morto (de novo a 4ª parede) mesturando realidade e ficción, amosando honestidade, deixando patente a falsedade da interpretación; avanzando a secuencia cun viaxe que comeza, enlazando co "On the Road" de Kerouac, a beat generation. Horterismo flower power, recreacións do Evanxeo sen lobbys presionando, e calidade vocal no reparto. É unha película con moitos significados cando se coñece o contexto. Para os que nos interesa esa época, interesante por orixinal (ou rarísima); e para os que formaron parte daqueles movementos sociais  (¿alguén lembra xa o Padre Llanos, as loitas en Vallecas?), nostalxia. Da boa.

Curiosidade: Un dos protagonistas de Xesucristo Superstar, probou sorte anos despois como actor porno (?).

Momento bestia: Cando Xesús visita a Herodes, o panzudo oligarca local, éste monta un número musical delirante, tan divertido como carente de sentido. Unha metáfora de hedonismo funky, no que comeza adorando a Cristo para logo burlarse del. Inclúe moza con gafas en forma de estrelas, a última moda.

Referencias: Detrás de todo esto está Norman Jewison, director de series de TV nos 50 que despois de este exitazo fixo unha metáfora futurista da violencia competitiva (tamén atrapada por unha subcultura dos 70, os patíns), Rollerball. En ámbolos dous filmes hai unha crítica feroz contra as sociedades de consumo máis avanzadas.

 


Comentado por [entebras] at 20:12 MEST
Post Comment | Permalink
31/08/2009
THE WORLD NEEDS A HERO
Mood:  a-ok
Now Playing: None
Topic: OUTROS

A EVOLUCIÓN DOS HEROES (1ª parte)

O concepto do Heroe no Arte (e presente dende os tempos máis remotos no subconsciente colectivo) como defensor dos valores maioritarios das sociedades organizadas evolucionou con ese valores en sí mesmos. Os Heroes máis "antigos" son líderes, señores da guerra e superiores físicamente. As herdanzas exipcia, romana, a cultura chinesa e as representacións tribais americanas e africanas dan boa mostra diso. Os temas épicos tan usados pola simboloxía relixiosa cristiá, e, en menor medida, a hebraica (debido ó seu concepto divino máis abstracto), tamén contribuíron a expandí-los desencontros polarizados entre o Ben e o Mal. Esta visión moral, ficticia ou non, arraigouse con profundidade a nivel occidental, no continente europeo, discurrindo parello ós fenómenos invasores dos antigos Imperios Feudais e os Coloniais posteriores.

Non así en Asia, onde a filosofía de corte dominante tenta explicá-lo Universo mediante a necesidade da complementariedade de dous extremos, incidindo no enraizamento do conflicto persoal interno. A isto tamén afecta a visión do individuo; onde en Oriente non é máis que unha prescindible peza. En xeral, o Heroe occidental clásico (anterior á época contemporánea) ten un deber e sacrifica a paz ou o sosego (mental ou social) en aras do fin desexado. A virtude dun idealismo puro e "redentor" (neste caso relacionado co Mesianismo presente na relixión. A partires do Romanticismo, isto se cuestiona incluso amosando o acto do suicidio por parte do protagonista (e resaltando, como consecuencia, as interaccións amorosas).

 Nas obras asiáticas (ata ben entrado o século XX, só que amosado con outros parámetros menos universalistas), a loita é máis de carácter mental, os bandos son sempre máis sutís (abondan os "malos bos") e as personaxes son, incluso, cambiantes. Teñen máis relación coas nosas fábulas que co poemario medieval bélico. Hai un ton de armonía, as desigualdades e inxustizas dominantes non son tan complexas, senón os conflictos en sí mesmos.

Coa aparición das Revolución Ilustradas e a implantación do Estados Liberais os Heroes adquiren un novo matiz: o social. No período comprendido entre o s.XIX e a 2ª Guerra Mundial (a derradeira gran confrontación de política idealista) a temática heroica toma un novo pulo xeracional, só derrubado posteriormente na década dos 60 e 70 do mésmo século.Os chamados "Heroes da Paz" apoian causas cheas de paixón doctrinal, como as Revolucións nacionalistas de Grecia, Irlanda, Italia. A posterior Revolución Sovietica imprime a vontade da existencia dunha nova utopía funcional, impulsado en parte polo propio réxime (a incentivación da arte ó servicio da Propaganda). Potencias económicas como Reino Unido, Franza e EE.UU. farían o mesmo co seu patriotismo "constitucional". En España, o cartelismo presente no conflicto fratricida, con tódalas súas implicacións contradictorias, revelaría os perfís heroicos do drama.

Mentres tanto, as potencias feixistas presentarán grandes estructuras arquitectónicas e no caso de Alemaña, homes que evocan a Titáns uniformizados e homoxéneos, se realzarán valores como a Forza, a Xuventude, as Élites. O réxime propulsado por Mussolini, á súa vez, viraría a mirada do país a tempos pasados, ós Centurións.En Asia, o Modernismo e a Rev. Industrial son puntos en común con Occidente (polo menos, na primeira potencia, Xapón). Nos tempos de corrupción pública xeneralizada e reforma das estructuras políticas, (no período Meiji, por exemplo) as novelas centran o protagonismo na figura dos Samurai, nobres deslocados e obrigados a deixar de exercé-la súa obriga mlitar baseada no Bushido ou código de honor. Este rol, a diferencia dos cabaleiros medievais europeos, se manterá aínda ata os nosos días; en grande parte debido a que o Samurai (case) nunca é un ser integrado nun exército, senón alguén solitario e que sacrificará a súa socialidade por valores universais.

Trala 2ª Guerra Mundial, tres son os camiños xeralistas na existencia dos Heroes a nivel artístico:

- Europa, trala devastación física e a lenta recuperación económica e ideolóxica, presenta o xurdimento das obras de corte tráxico/costumista. O neorrealismo da Europa Mediterránea, desmitificador e sempre dominado pola presencia da Miseria abranguendo tódolos estamentos e fronteiras, deixa pouco ou ningún espacio ó sentimento épico ou idealista. Estos factores serán observados polos creadores da posterior figura do Antiheroe, aínda non presente.

- EEUU, que tras sumerxí-lo mundo na maior crise planetaria da Historia, é a única potencia que sae victoriosa sen ningunha parte do seu territorio destruída, e coa boa marcha da súa economía, eríxese como "conductor do mundo" (xunto coa Unión Soviética). Ese optimismo total alimenta o concepto do Heroe cuase perfecto a nivel ideolóxico, aínda que con rasgos humáns. Impúlsanse os temas históricos no cine, nos cómics e nas novelas. A temática relixiosa, con postas en escea grandiosas e monumentais (metáforas humanistas); as películas bélicas, destinadas a ensalzá-los acontecementos recentes e da época (dada a continua tradición bélica, e polo momento, puramente propagandistas); e o Western, que explica a Historia do país dende unha perspectiva sesgada (case senmpre a loita dun ou duns poucos contra os salvaxes nativos). Neste derradeiro aspecto podemos resaltá-la cinematografía de John Ford, quen, a pesares de contribuír en gran parte á linguaxe do cinema, non dubidou en voltar outra vez á eterna dicotomía Ben/Mal, apelando a criterios étnicos ou culturais. Nos conservadores 50 e ata incluso ben entrados os 60, este derradeiro xénero, xunto co bélico, contaría con numerosas produccións de todo tipo, expandindo o mito do eterno Pathfinder (explorador), relacionado coa figura tamén saxona do colonizador británico. Tamén abondan as produccións baratas de ciencia-ficción e terror, amplamente controladas polo Goberno. Son as primeiras películas nas que as mulleres son coprotagonistas.

- Xapón, que trala humillación da destrucción do seu réxime feudal (coa terrible bomba atómica) recibe a reconstrucción "americana", depositando tódolos seus esforzos na tecnoloxía. Se fraguan aquí os novos clásicos da arte heroica xaponesa:

O cine, incidindo na temática do Samurai, persoalista e solitario (en moitas ocasións, historias intimistas coa utilización do tempo dunha maneira similar ós neorrealistas); os mangas, liderados case en solitario por Osamu Tezuka, poñendo as bases de eclosión mediático-artístico de producción nacional. As historias de mechas ("mechanoids") ou superrobots heroicos, nas que a tecnoloxía desmesurada é unha arma de dobre filo: garantía de progreso e avance (reflectido no milagre económico xaponés); e garantía á súa vez de destrucción en masa (Hiroshima e a Guerra Fría), tan presente na 2ª metade do século. Tamén hai historias de robots semihumáns, nas que a hibridez da súa natureza sempre os condea: a parte humana sempre de carácter negativo, fronte á súa metade cibernética (na época, "mecánica"), boa, pura e desexosa de inocencia. Obviando as partes máis imaxinativas, hai unha crítica antropolóxica nas mellores creacións de este tipo.

 Incluso as ideas que se esbozarían posteriormente nos activismos mundiais (convivencia coa Natureza, a necesidade dun rol feminino para a existencia do Heroe masculino, a derivación de réximes utópicos en autoritarios) xa se bosquexaban nesta época na ciencia ficción estadounidense e nas obras xaponesas.

Isto é todo de momento. Cando complete a 2ª parte, poñerei enseguida un link  


Comentado por [entebras] at 12:07 MEST
Updated: 31/08/2009 12:16 MEST
Post Comment | Permalink

Newer | Latest | Older